Blisko trzydzieści pięć tysięcy osób oszukiwało Zakład Ubezpieczeń Społecznych wymuszając wypłacanie zasiłku chorobowego podczas prawidłowego stanu zdrowia – taki stan rzeczy wynika z tego, co zostało opublikowane na stronie ZUSu. Jest to na tyle dziwna statystyka, która sugeruje, że co ósmy pracownik na zwolnieniu tak naprawdę jedynie manipuluje i stara się oszukać pracodawcę. Według mnie opublikowane dane nie mają się zbyt dobrze do tego, co tak naprawdę dzieje się w rzeczywistości, bo nigdy nie spotkałem się z tym, że ktokolwiek oszukuje i udaje chorobę załatwiając sobie lewe zwolnienie lekarskie. Faktem jest jednak to, że wśród ludzi krąży taka opinia, że wymuszanie świadczeń jest na porządku dziennym. Ja jednak się z tym nie zgadzam, bo moje doświadczenie podpowiada mi coś odmiennego. Chciałbym także poruszyć kwestię tego, kto tak naprawdę ma stwierdzić, czy pracownik jest chory czy też wszystko w porządku z jego zdrowiem? Przecież jedna osoba może kogoś uznać za zdrowego, a inna za chorego – to zależy tylko od chwili oraz opinii i doświadczenia zawodowego danego lekarza. Jak dla mnie nigdy nie może być obiektywne uznawanie kogoś za oszusta poprzez jednorazowe badanie przez lekarza, który może przecież chcieć cofnąć jak najwięcej zaświadczeń o chorobie w celu zaoszczędzenia pieniędzy przez ZUS. Nie chcę jednak pisać, że badanie rzekomo chorych pracowników przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest niezgodne z prawem i subiektywne – jest mi daleko do takiego stwierdzenia. Chciałbym podać jednak w wątpliwość to, czy badanie wykonane przez jednego lekarza może uznać błąd innego lekarza, który nieco wcześniej postanowił wystawić danej osobie zaświadczenie o chorobie. Na koniec muszę jeszcze odnieść się do samej statystyki – jeżeli co ósma osoba udaje chorobę aby wymusić świadczenia, to czemu nie spotykamy się z tym tak często w naszym codziennym życiu? Dlatego, że nasz chory znajomy nie chce się nam przyznać do oszustwa, czy dlatego, że podane przez ZUS dane są nieprawidłowe?

Wprowadzone w życie ustawy zabraniają Polakowi grać w pokera z kolegami dla przyjemności! Szokujące zmienienie prawa daje możliwość grania w takie gry jedynie w specjalnych kasynach. Tak więc nawet jeżeli nie będziemy gać na pieniądze i będziemy robić to jedynie dla przyjemności, to i tak będzie to nielegalne i grozić nam będzie kara. Oczywistym jest jednak to, że tak naprawdę, to nikt nie będzie w stanie zabronić nam tego i zapewne nikt nie będzie kontrolował, czy gramy sobie w pokera z kolegami czy też nie. Niemożliwością wydaje się być takie kontrolowanie prywatnego życia polskich obywateli. Nowa ustawa zakłada, że wszelkie gry w których rządzi przypadek powinny zostać i są zabronione lub dozwolone jedynie w wyznaczonych do tego miejscach. Dziwi więc to, że taka gra jak poker także została zaliczona do gier całkowicie losowych, przypadkowych. Osobiście wiem i zdają sobie o tym sprawę z całą pewnością rzesze ludzi, że w pokerze bardzo ważne jest zachowanie grającego i nawet dobre karty nie gwarantują tego, że wygramy. Liczy się bardzo dużo czynników – poczynając od zwykłej mimiki a kończąc na umiejętności wymienienia odpowiedniej ilości kart i zapamiętywanie swoich poprzednich kart do gry. Poker przez wiele lat zyskał miano gry, na której można się w bardzo szybki sposób wzbogacić i taka opinia jest obecna po dzień dzisiejszy. Uznanie jej za nielegalną nie pozwala na zdobywanie pieniędzy bardzo wielu ludziom, którzy teraz pozostają praktycznie bez źródła zarobku. Wiem jednak, że bardzo ważne jest szczęście aby mówić o końcowym sukcesie w pokera, jednakże nie zwracałbym na to większej uwagi, gdyż szczęście przydaje się także w wielu innych grach, które przecież nie zostały zabronione przez ustawę. Bardzo interesuje mnie fakt, jak służby zajmujące się bezpieczeństwem w naszym kraju będą sprawdzały i kontrolowały to, czy dana osoba grywa w pokera w innych miejscach niż dozwolone, czy też tego nie robi. Ciekawe także jest to, jak wysokie będą kary za takie zwykłe granie z przyjaciółmi w pokera.